Martijn

Martijn

Ik promoveerde binnen de neurowetenschappen, waarbij ik een techniek gebruikte om de activiteit van één enkele hersencel te onderzoeken, ook wel whole-cell elektrofysiologie genoemd. Ik denk nog regelmatig terug aan deze experimenten en bedenk dan: “ik heb whole-cell elektrofysiologie gedaan, dan moet dit me ook wel lukken.”

Lange termijn

Toen ik bij KINASE als gepromoveerd arts begon ben ik afgeweken van twee gebaande paden. Aan de ene kant mijn PhD, met als vervolgstap een carrière in de wetenschap. Aan de andere kant het werken in een ziekenhuis, dus een carrière als arts. Op het eerste gezicht twee hele mooie carrières. Maar als ik nadacht over de lange termijn kreeg ik twijfels of ik dit de rest van mijn leven wilde doen. 

Onzeker bestaan

Werken in de wetenschap is fantastisch en ik kijk met heel veel plezier terug op de jaren die ik op het lab heb doorgebracht. Toch vielen me enkele dingen op waardoor ik uiteindelijk koos terug te gaan naar mijn studie geneeskunde. Allereerst telt ervaring in het buitenland sterk mee voor je toekomst. Maar ik merkte al snel dat ik dat geen aantrekkelijke vervolgstap vond. Ik zag bovendien veel postdocs uit het buitenland die naar Nederland waren gekomen, lange dagen maakten en worstelden dit te combineren met het managen van hun gezin. Ook had ik het nadeel onderzoek te doen in de naweeën van de bankencrisis, waardoor beurzen lastiger te krijgen waren en vaste aanstellingen binnen universiteiten schaarser werden. Al met al bracht dit veel onzekerheid over de toekomst mee en bedacht ik: is dit wel wat ik eigenlijk wil? Ik besloot mijn studie geneeskunde, die ik had onderbroken voor een promotietraject, weer op te pakken.

Achterlopende techniek

Zodoende hervatte ik mijn studie geneeskunde en kwam ik tijdens de coschappen langs vele mooie specialismes, overtuigd dat er vanzelf een specialisme bij zat waarvan ik dacht: dit is wat ik de rest van mijn carrière wil gaan doen! En ook al hadden een aantal specialismes zeker de potentie, ik ontdekte iets wat ik nog veel interessanter vond: hoe komt het dat de zorg zo achterloopt op technologisch gebied en op efficiëntie, of belangrijker, hoe kunnen we de zorg beter laten werken? En het is fantastisch dat artsen goed voor patiënten zorgen, maar wie zorgt ervoor dat er goed voor de artsen wordt gezorgd? Immers, door enkele artsen te helpen hun werk beter uit te voeren kun je indirect de zorg van honderden patiënten verbeteren. Ik besloot nog een jaar ervaring op te doen als ANIOS op de Spoedeisende Hulp, maar hield wel rekening met een overstap uit de geneeskunde als dat jaar voorbij was.

Op LinkedIn

Dan is het leuk om op je vakantie, nadat je net een punt hebt gezet achter je werkzaamheden als arts op de SEH, een bedrijf als KINASE tegen te komen op LinkedIn. Ik merkte al gelijk veel raakvlakken waar ik zelf ook mee worstelde, geformuleerd in vragen als: waarom worden in ziekenhuizen nog steeds faxapparaten gebruikt? Waarom voelt het gebruik van mijn smartphone vele malen efficiënter dan de elektronische patiëntendossiers waar ik de helft van mijn tijd in het ziekenhuis aan besteedde? Ik werd direct geprikkeld door deze vragen. Daarbij sprak het me aan dat er bij KINASE veel artsen werken, die met hun ervaring een unieke blik hebben op de zorg. Door onze specifieke niche kunnen we efficiënt een steentje bijdragen aan de verbetering van de zorg.

De ervaring in de geneeskunde draagt evident bij aan deze werkzaamheden, maar hoe zit dat met een PhD? Een mooie parallel die ik kan trekken tussen mijn werkzaamheden bij KINASE en mijn PhD is dat je in beide gevallen een (moeilijk) probleem voorgelegd krijgt dat je moet proberen op te lossen. Structureel werken, analyseren en interpreteren zijn wel vaardigheden die ik verder heb ontwikkeld tijdens mijn PhD en mee kan nemen naar dit werk. In de wetenschap vertaalt zich dat in een artikel, bij de consultancy in een rapport of implementatietraject. En ja, ik duik nog regelmatig de wetenschappelijke literatuur in voor dit werk om de nieuwste inzichten op het gebied van (digitale) zorg toe te kunnen passen in sommige projecten.

"je hebt nu de mogelijkheid om het zo te doen, probeer het eens.”

Een uitdaging in dit werk is artsen mee te nemen in hoe ze hun manier van werken anders kunnen inrichten om het op de lange termijn prettiger en efficiënter te maken. Voor mijn gevoel gaat dat nu gemakkelijker doordat ik vanuit mijn eigen werkervaring als arts-assistent kan meedenken. Maar dat lukt niet altijd, soms moet je ook een verandering doorvoeren door de betreffende zorgverlener bij de hand te nemen en te zeggen: “je hebt nu de mogelijkheid om het zo te doen, probeer het eens.” Zodra specialisten merken dat ik van toegevoegde waarde kan zijn voor de inrichting van hun werkproces, komen ze uit zichzelf naar mijn mening vragen en nemen ze die ook serieus.

Whole-cell elektrofysiologie

Tot slot herkennen velen die bezig zijn met een promotietraject dat een PhD een ware beproeving kan zijn waarbij je doorzettingsvermogen goed op de proef wordt gesteld. Als je dat weet te doorstaan, dan kan je je in elk probleem vastbijten en snel tot oplossingen komen. Zo heb ik ook een eigen credo ontwikkeld. Ik promoveerde binnen de neurowetenschappen, waarbij ik een techniek gebruikte om de activiteit van één enkele hersencel te onderzoeken, ook wel whole-cell elektrofysiologie genoemd. Ik denk nog regelmatig terug aan deze experimenten en bedenk dan: “ik heb whole-cell elektrofysiologie gedaan, dan moet dit me ook wel lukken.”

Hoe werkt het?
Wil je bij ons starten als consultant en ben je benieuwd naar ons sollicitatieproces? Lees dan verder!
Sollicitatieprocedure
Neem contact op
Ben jij nieuwsgierig naar onze manier van werken en overweeg je een stap naar de consultancy? Daar komt best veel bij kijken, hè? Kom een keer langs in Bussum, dan praten we erover.
Neem contact op